آن بدعت است ، و اگر نه او ملعون است به لعنت الهى « 1 » » . وفرمود كه : « هر كه برود به نزد صاحب بدعتى واو را تعظيم نمايد سعى كرده است در خرابى اسلام « 2 » » . وفرمود كه : « خدا توبهء صاحب بدعت را قبول نمى كند . گفتند يا رسول اللَّه ! چرا توبهء او مقبول نيست ؟ فرمود زيرا كه در دل او محبّت آن بدعت جا كرده است و از دلش بيرون نمىرود « 3 » » . وابن بابويه رحمة اللَّه عليه به سند صحيح از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده است كه : « شخصى بود در زمان سابق طلب دنيا از حلال كرد به دستش نيامد و از حرام نيز طلب كرد او را ميسّر نشد ، پس شيطان به نزد او آمد واو را وسوسه كرد كه مىخواهى تو را به يك چيزى دلالت كنم كه اگر او را بكنى دنياى تو بسيار شود وجمعى كثير تابع تو شوند ؟ ! گفت : آرى ، شيطان گفت : دينى اختراع كن و مردم را به سوى آن دين بخوان ، پس او چنين كرد ، خلق بسيار او را متابعت كردند و مال بسيار به هم رسانيد ، بعد از مدّتى به فكر خود افتاد كه چه كار بود كه كردم ، دينى اختراع كردم و مردم را گمراه كردم توبهء من مقبول نخواهد شد تا آنها را كه گمراه

--> ( 1 ) - اصول كافى : 1 / 54 حديث 2 . ( 2 ) - اصول كافى : 1 / 54 حديث 3 . ( 3 ) - اصول كافى : 1 / 54 حديث 4 .